In het Pinksterweekend is na een lang ziekbed ons erelid Rob Theunisse overleden.
Rob is meer dan 70 (!) jaar lid geweest van Amstels. Hij was een verenigingsmens in hart en nieren. Amstels betekende heel veel voor hem. Hij maakte er vrienden voor het leven. Hij was een goede turner. In zijn aspirantentijd werd hij kampioen van Amsterdam. Ik herinner mij nog een demonstratie tafelspringen bij ons 100-jarig bestaan waar hij aan deelnam. Op latere leeftijd werd hij lid van de yoga-groep.
Rob heeft heel veel voor Amstels gedaan. Hij was voorturner, maakte deel uit van de redactie van het clubblad, was jarenlang secretaris en penningmeester. Ook was hij betrokken bij de organisatie van veel jubilea.
Toen ik als 6-jarige lid werd van de meisjes-afdeling (geleid door Rob’s zuster Yvonne) turnde Rob al bij de heren. Twee werelden van verschil. Toch zag ik hem regelmatig. Bij jeugdwedstrijden, vaardigheidsproeven (A-B-C-Lintjes), Bondswandeldagen. Hierbij was hij aanwezig met andere Amstelscoryfeeën zoals onder andere Yvonne, Frans, Rob en Ilse, Suus en Bas. Later betrok hij mij ook bij de wat officiëlere Amstelszaken.
Ik werd lid van de kascommissie, ging naar jaarvergaderingen, werd redactielid en bestuurslid. Na een tijdje volgde ik Marga op als secretaris en in 2016 werd ik (na het vertrek van Ed uit het bestuur) de eerste vrouwelijke voorzitter. Rob was hier heel enthousiast over. Dit dus allemaal dankzij Rob.
Wij deelden niet alleen Amstels, maar ook onze liefde voor Zwitserland, het vaderland van zijn Christina.
Amstels zal hem missen, en ik ook.
Nicole
Als je het over Amstels hebt, dan heb je het over Rob Theunisse. En over Rob, dan komt Amstels in beeld.
Als jong broekie was hij al lid en er zijn weinigen die zoveel functies hebben gehad als hij; om maar eens wat te noemen: jeugdbestuurslid, redacteur Amstelsbrug (blaadjes dichtvouwen), penningmeester al een paar keer, secretaris en ga zo maar door.
Als jonkie voetbalde hij met Cruyff, maar door zijn geringe lengte hield hij er mee op. Jammer, want hij had een behoorlijke techniek. Dat merkte je met zaalvoetbal. Ook met turnen stond hij zijn mannetje. Al kan ik mij niet herinneren of hij ooit prijzen heeft gewonnen.
Met nieuwe ideeën liep hij altijd voorop. Sterker nog: hij had ze al uitgewerkt. De laatste jaren waren wat stiller. Wat natuurlijk te maken had met de ouderdom. Nu is hij onderdeel van een reeks generatiegenoten die inmiddels zijn verdwenen. Om in kerkelijke sfeer te blijven: God hebbe zijn ziel.
Bas Auer